Minimalistyczne wnętrza, które wciąż wyglądają jak dom

Minimalizm to nie pustka — to selekcja. Mniej przedmiotów, bardziej rygorystyczne palety barw i wyższe wymagania wobec tego, co zasługuje na miejsce w pomieszczeniu. Dobrze wykonany minimalistyczny pokój emanuje spokojem i celowością; źle wykonany — zimnem, przypominając poczekalnię bardziej niż dom. Różnica tkwi niemal zawsze w tkaninach, oświetleniu i jednym materiale o prawdziwym charakterze. Minimalizm czerpie zarówno z japońskiej powściągliwości (ma, wabi-sabi, nacisk na przestrzeń negatywną), jak i z europejskiego redukcjonizmu (Dieter Rams, Donald Judd) — a praktyczną konsekwencją jest to, że każda powierzchnia musi uzasadniać swoją obecność. Minimalistyczny salon ma zazwyczaj dwa lub trzy miejsca do siedzenia, jeden stolik kawowy, jeden dywan, jedno źródło światła na wysokości do czytania i nic więcej na ścianach ani podłodze. Paleta barw pozostaje wąska — zwykle jeden ciepły biel, jeden neutralny odcień średniego tonu (kość słoniowa, owsianka, blady kamień) i jeden głębszy akcent (antracyt, orzech lub stonowana czerń). Ukryta przestrzeń do przechowywania odgrywa tu kluczową rolę: wysokie szafy zabudowane, szafki montowane na ścianie z drzwiami otwieranymi przez naciśnięcie i przechowywanie pod łóżkiem utrzymują pole widzenia wolne od zbędnych elementów.